Nisan 03, 2011

Zamanında Ben de Utandım

Şimdi size, hayatımda ilk kez, en çok utandığım anı anlatıcam. Belki çok da utanç verici bi durum olmayabilir. Ama o yaşta, öyle bir durumla karşılaşmak çok fazla can sıkıcıydı benim için, o kadar utanmıştım ki, anlatamam demicem, anlatmaya çalışıcam çünkü.

Hatırladığım kadarıyla 8 ya da 9 yaşındaydım. Dayımlarda kalıyordum. Kuzenim Seda'nın bir arkadaşı vardı, Ayşegül diye. O gün o gelmişti. Ben ona aşık olmuştum. Sürekli onun yanında durmak istiyordum böyle. Sonra Ayşegül gitti. O gittikten sonra, Seda'ya (O zaman 3 yaş büyük bi farktı ve Seda Abla diyordum, gerçi alışkanlık, bazen hala öyle diyorum) "Seda Abla, ben senin arkadaşına aşık oldum" dedim. Sonra o abisine, Cihan Abi'me söyledi. O da yengeme söyledi. Yengem o kadar çok güldü ki, geldi böyle sorular sordu bana, kıpkırmızıyım tabi. O ahiret sorularını atlatıp, kendime geldikten sonra, aklımdan tek bir şey geçiyordu. Hayır Ayşegül değil be, o an kafamdan geçen şey aşkı falan unutturdu bana. Kafamdan geçen şuydu : "Allah'ım nolur dayıma söylemesinler." Bu arada dayımı da, saygı, sevgi, özlem ve rahmetle anmış olayım. Onu çok özlediğimi de belirtmeden edemeyeceğim. Neyse... Sonra akşam dayım geldi. Ben salonda en sevdiğim maçı seyrediyordum. Nasıl bi maçsa o artık, bilemicem. Dayım da muhtemelen mutfaktaydı, yemek yiyordu. Sonra yengem gülerek olayı anlatmaya başladı. Ben direk arkadaki karanlık odaya kaçtım, televizyonun yanına oturdum, saklandım. Bir yandan deli gibi utanırken, diğer yandan da içeride ne konuşulduğunu duymaya çalışıyordum. Sonra dayım salona geldi, hani nerde Sercan falan dedi. WC'dedir falan dediler ama baktılar ışık yanmıyor. Bayaa bi aramışlardı beni o zaman. Sonunda buldular orada. Ama salona gittiğimde dayım benimle dalga geçmedi ve beni utandırmadı. Hatta "Erkek adam o, olur tabi aşık." demişti ve inanılmaz rahatlamıştım. Hayatımda ilk utanma olayımı bu şekilde yaşamıştım. 

Sonrasında da, utandığım şeyler oldu tabii ki. Boru değil 11-12 sene geçmiş üzerinden. Ama o olayı asla unutmam, acaba kuzenlerim bu yazıyı okuduklarında hatırlayacaklar mı onu da merak ediyorum. Ama bu durumda sen olsan sen de utanırdın di mi?

Patates, utandırıyorsun beni.

6 yorum:

  1. utanırdım bende :D
    utanmak deyince benim de aklıma şu geldi paylaşayım :P
    günlük yazmanın moda olduğu dönemlerdeyiz,ben böyle günlüğüme bugün uyandım,kahvaltı ettim,tv izledim fln yazıyorum yani o derece gereksiz bir eylemmiş benim için o yaşlarda:)
    ne olduysa günlüğüme değişik ve özel şeyler yazmaya karar vermişim bir anda..
    ilkokul 1 yada 2 ye gidiyordum galiba.
    tuttup aşık olduğum çocuğu ballandıra ballandıra,tüm platonikliğiyle günlüğüme yazmışım :) gayet mutluyum:)taa kii şu güne dek;
    bir gün uyurken gülme sesiyle uyandım..bir de dinledim ki anamm tüm ev ahalisi(babam,annem,ablam) günlüğümü okuyor kahkahalarla.Ertesi gün evde alttan alttan geyiği yapılıyor fln artık ne yazdıysam oralara :D
    o gün bu gündür günlük yazmam , duyulursa utanırım çünkü :D

    ve bana bir an da olsa maziye dönüş yaptırdığın için seni gönülden tebriik ediyorum :D
    cut.

    YanıtlaSil
  2. vaay cut falan, tarzımızı koymuşuz resmen ortaya. ya evet, buradan anladığım şey, küçükken aşık olmak bizim neslimiz için utanılacak bişeymiş demekki :D

    YanıtlaSil
  3. aynen öyleymiş ya :D
    bende senin blog altından kendi blogumu olusturuyorum sanki yavaş yavaş :D bir anı bir şey diye diye :D

    YanıtlaSil
  4. blog yazmak candr ya, bence sen de yapabilirsin. zamanında bu cümleyi bi arkadaşım söylemişti bana, o da blogger. onun demesiyle başlamıştım ben.

    YanıtlaSil
  5. kuku düşer mi hiç? nasıl olcak, allah korusun :) ben de ilkokulda bahçede hoşlandığım bi çocuk yanımdayken durup, birdenbire 'meme' demiştim. off, hala utanırım. sanırım aklımdan milimetre (mm) geçti, sesli olunca ayıp bişey oldu :p

    YanıtlaSil
  6. off bi de onlar var tabi ya. meme, popo falan demek çok ayıptı o yaşlarda :D şimdi afedersin .mlar g.tler havada uçuşuyo :D

    YanıtlaSil