Ekim 09, 2010

Zaman, Tutamadığımız.

Bugün çok garip oldum. Canım sıkıldı evde dışarı çıktım. Stüdyo'ya gittim okumaya. Hava soğuktu. Üzerimde uzun deri montum ve çok sevdiğim, arkası sarkık siyah şapkam vardı. Ellerim ceplerimde, üşürken aklımdan geçen düşünce "Stüdyo'ya varsam da bir an önce, sıcacık otursam" gibi bir şeydi. Bunun neresi garip demeyin, bu tam olarak 5 yıl önceki düşüncemdi aynı zamanda. Neyse, bir de stüdyoya gittim, ne göreyim dersiniz? Stüdyo'nun iç dekorasyonu da aynen eskisi gibi olmuş, 5 sene önceki gibi yani. Üstüne üstlük bütün Tokgöz ailesi de oradaydı yine. Yaş olarak küçük olan çocuklar, müziğe yeni başlamanın heyecanıyla ortalıkta dolanıyorlardı. Bizlere bir şeyler soruyorlardı. Tekrar düşündüm, seneler önce, o küçük çocuklar bizdik. Biz ortalıklarda dolaşır, soğuktan kaçar stüdyoya gelir, abilerimize bize bir şeyler öğretmeleri için stüdyoyu dar ederdik. Evet, bizdik bu. Ama artık girdiğimizde "Abi" diye hitap ediyorlardı bize, farkettim sonra meğerse zaman ne kadar çabuk geçmiş. "Ufaklık" olan bizler ne çabuk "Abi" olmuşuz. "Abi nasıl hızlı twin atarım?" diye soran bizler, şimdi "Bileğini kaldırarak atarsan, hem daha hızlı hem de daha uzun süreli atarsın" diye, yıllar önce sorduğumuz soruların cevabını verir olmuşuz. İşte bu yüzden garip oldum. Eski günler geldi aklıma. Haftasonu olsa da, provaya girsek diye iple çekerdik cumartesi gününü. Peki ya şimdi? Bu haftasonu iş olmasa da, stüdyoya gidip muhabbete sohbete katılsak diye düşünüyoruz. Çok çabuk geçiyor zaman tutamıyoruz. Geçip gidiyor, bir daha asla geri gelmemek üzere.

Teşekkürler, büyüyorum sizinle diyerek bitirmicem korkmayın.
Pat diye bitircem. Ahanda bak bitirdim bile.

Pat.

3 yorum:

  1. son uc satir olmasaydi beni benden almistin, resmen olaya dahil olmamama ragmen duygulaniyordum ki 'pat' diye gecti :D Nora.

    YanıtlaSil
  2. bu blogu okuyanları ümitsizlik ve mutsuzluğa sürüklemek istemem nora o yüzden :D

    YanıtlaSil
  3. pat diyeee vee pat. xD

    YanıtlaSil