Mayıs 04, 2009

aşı.


günlerdir yazmıyorum. hem ders çalışıyorum hem de moralsizim. daha atlatmış değilim şu ayrılma olayını. neyse ki yarın aşı olmaya gidicekmişiz okula, biraz moral oldu.

kısa bir süre olsada okulda buluncaz en azından. aşı olcak herkeste gelcek büyük ihtimalle. kendimi biraz avutmak için o kadar çok şey düşündüm ki, artık düşünemiyorumda...

dün gece kuzenim bizdeydi film izledik gece. bugünde geç kalktım, geç başladım çalışmaya. hedefim olanı şuan bitirdim. dinleniyorum gibi bişey. gece "the reader" ı izlemeyi düşünüyodum, ama yarın erken kalkmam gerekcek. o yüzden yarın geceye bıraktım.

okulun bitmesi konusunda bana en büyük desteği, en büyük morali; okulumuzda 10 FenA sınıfındaki özge ve burçin veriyor. beni abileri gibi görüyorlar. bende onları kardeşlerim gibi tabi.. bazen "onlar yaşamıo bilmiolar tabi" die düşünsemde, o kadar mantıklı şeyler sölüolar ki.. kardeşlerim benim ya..

sınıftaki herkesi çok özledim. biliyorum psikolojik bişey bu. çünkü normalde de cuma'dan sonra cumartesi ve pazar görmüyordum... normalde bugün görmem gerekirdi. ama tatil olduğu da olur ya bazen. 3 gün görmezsin işte. tam 3. gün didemi dilşadı büşü aramaya başlıosun ortamda. gökayın esprilerini, beyzanın tiksinçliklerini, büşra'nın "üşüyoruum" nidâlarını arar oluyorsun.

en büyük tesellim ise "biz 7 kişiyiz zaten, kopmayız ki biz.. kopamayız ki zaten. aile gibiyiz biz." cümlesi. ama ben biliyorum kopmayız zaten. çok seviyorum ki ben onları. yerim ki bile.

necmettin hocanın mektubumsu yazısından da bahsetmek isterim. okurken çok kötü oldum. ağladım zaten. gerçekten onu da çok seviyorum. çook hemde.

kendimce düşündüm biraz. kimlerle görüşmezsem eksiklik olur diye. ve bir liste çıkardım. sadece bizim dönem olarak :

didem
dilşad
büş
beyza
gökay
büşra
caner
ufuk
bünyamin
samet
cansenin
atıf
yasemin
damla
narod
müge
gökalp
memet
erdem

evet bu insanlar bana yeter diye düşünüyorum.

1 yorum: