Ocak 25, 2009

30.11.2007

yürürsün, sonsuzluğa doğru..bakarsın etrafına.insanlar..onlarda
yürüyor..tek farkınız vardır.onlar nereye gittiğini bilir, sen ise ayağının göytürdüğü yere gidersin..ne arkanda bıraktıkların umrundadır,nede senin için üzülüp ağlayanlar..tek sorunun vardır.nereye gidiyorum?

kafandan atamazsın herşeyi.zaman gerekir.ama zaman geçtiyse ama haala atamıosan ve eğer bu kafandan atamadığın şey bir kız, bir aşksa bilki durum vahimdir.

yürürken onu düşlersin.şimdi şuradan çıkıp gelse boynuna sarılsam,öpsem doya doya diye.ama bilirsin sende imkansız olduğunu.gene düşünürsün.kendini avutursun ya da avutmaya çalışırsın.ama avunamazsın.anılarla yetinmek zor gelir çoğu zaman.mucizeler dilersin.olmayacağını bile bile..hep bir umut vardır içinde.o umut gitmezse sende yaşarsın,ama umut giderse,sen de gidersin,gelmemek üzere gidersin.

böyledir hayat..seslenirsin, duymaz; ağlarsın, görmez; peşinden gider gözetlersin, farketmez bile.nedir bu?hayat mı? hayır. işte bu gerçek aşktır..
beniim O'na duyduğum aşktır.duymaz "O" sesimi.görmez beni ağlarken,anlamaz peşinden gidip onu uzaktan izlediğimi..umarım anladığında herşey için çok geçmez.insan hatalarını anlamak için neden hep bişeyler kaybetmek pişmanlklar yaşamak zorunda..

işte hayatında acımasızlığı bu olsa gerek...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder